ODBICIE ŚWIAŁA

Światło padające na granicę dwóch ośrodków może ulec odbiciu. Dzieje się tak bardzo często, przy czym część wiązki świetlnej może dodatkowo ulegać załamaniu (patrz załamania). Odbiciem rządzi dość proste prawo zwane prawem odbicia.

Prawo odbicia światła:
Kąt odbicia jest zawsze równy jest kątowi padania.
kąt ß = kąt a

Promień odbity pozostaje w tym samym ośrodku, w jakim znajdował się promień padający, oba promienie (padający i odbity) należą do jednej płaszczyzny prostopadłej do powierzchni odbijającej, kąty zawarte w tej płaszczyźnie pomiędzy normalną do powierzchni a kierunkami obu promieni są sobie równe. Typowe, najbardziej nam znane odbicie zachodzi wtedy, gdy drugi ośrodek jest w ogóle nieprzepuszczalny dla światła. Jeżeli dodatkowo w tym drugim ośrodku światło nie jest pochłaniane, to cała wiązka ulega odbiciu. W ten sposób otrzymujemy zwierciadło.

Obserwujemy, że po odbiciu od zwierciadła płaskiego wiązka promieni równoległych jest nadal do siebie równoległa.


Odbicie wiazki rownoległej

Jeżeli światło napotka na swej drodze gładki (wypolerowany) przedmiot zwany lustrem lub zwierciadłem, wówczas odbija się od niego. Odbicie światła wykorzystujemy, przeglądając się w lustrze. Wykorzystuje je kierowca w samochodzie nie odwracając głowy do tyłu, może w lusterku samochodowym obserwować jadące za nim pojazdy. Lusterka są instalowane na skrzyżowaniach niektórych ulic. Z małego lusterka korzysta dentysta. Dzięki lustrom można się wspaniale bawić w tzw. gabinetach śmiechu Lustrem jest także łyżeczka i to zarówno po stronie wklęsłej, jak i wypukłej. Przyjrzyj się, jak dziwne jest Twoje odbicie od tych powierzchni. Czy obserwowałeś kiedyś spokojną powierzchnię jeziora, w której odbijało się całe otoczenie?

Wszystkie te zjawiska można wyjaśnić, korzystając z prawa odbicia światła.



Jeżeli powierzchnia, na którą pada wiązka promieni równoległych, nie jest wypolerowana (mówimy, że jest chropowata) to wówczas po odbiciu od takiej powierzchni powstaje wiązka światła, której promienie nie są już do siebie równoległe. Taką wiązkę nazywamy wiązką promieni rozbieżnych, a zaobserwowane zjawisko nazywamy rozproszeniem światła.



Dzięki rozproszeniu światła widzimy przedmioty, które same nie są źródłami światła (np. Księżyc, planety i większość spotykanych na co dzień przedmiotów). Wystarczy, aby ciała takie zostały oświetlone, a część rozproszonych przez nie promieni świetlnych dotrze do naszych oczu, niezależnie od tego, gdzie się znajdujemy. W małym stopniu zjawisko rozproszenia światła występuje również przy odbiciu od gładkiej powierzchni (np. od powierzchni zwyczajnego lustra), która w rzeczywistości nie jest idealnie gładka. Gdyby tak nie było, nie widzielibyśmy jego powierzchni.